De ABCD stichting


Hoe het allemaal begon……

 

Waar begint je als je met een idee rondloopt om iets voor kinderen te willen betekenen. En je de daad bij het woord wilt voegen om echt iets van te grond te krijgen.

In Nederland betekent dit je dat naar een notaris moet om een concept te ontwerpen, omdat je in Nederland natuurlijk weer de financiële en juridische aspecten op papier moet afhandelen.

Maar dat had ik er wel voor over.

 

U begrijpt wel dat de aanleiding hiervoor niet zomaar bij een notaris ontstaan is, daarom ga ik met u verder terug in de tijd.

 

plaatje1 

 

Na een eerdere ervaring met Afrika besloot ik de tweede keer wat

( voor Nederlandse begrippen ) overbodige spullen mee te nemen. Zo stond ik op schiphol met een hele doos in de verkeerde kleur gedrukte, nieuwe polo’s.

Deze moesten worden vernietigd. Vernietigen?!?!  Nou nee, die nemen we gewoon mee naar Afrika, om daar uit te delen.

 

Eigenlijk heb ik ook diverse eigen kledingstukken achtergelaten, waarvoor ik een tijdje geleden nog de groeten van iemand uit Kenia kreeg. En dan moet je gelijk weer aan die mensen daar denken.

 

De beelden van een rondje rijden met de auto in Nairobi schieten dan weer door mijn hoofd. Je ziet honderden kinderen die leven tussen de wegen in een soort klein tentje gemaakt van bv. een plasticzak. Overdag kun je aangesproken worden door de jeugd die dan net doen of ze de gaten in het wegdek aan het maken zijn en hiervoor geld vragen om het werk te kunnen hervatten.

 

Voor een schooltje in de Masa-mara hebben we diverse pennen en schriften afgeleverd. Dit betekent dat ze niet een week op school in een ander stad hoeven te verblijven maar kunnen ze gewoon in een eigen buurt een schooltje houden.

 

Verder hebben we een tehuis bezocht voor baby’s die zijn afgestaan, waar een vriendin van ons als vrijwilligster werkt. De stichting New Life Home Trust gevestigd in Nairobi probeert in elke grote plaats in Kenia een dergelijk tehuis op te zetten.

 

En wat zou het toch geweldig zijn als ik daaraan op een bepaalde manier een positieve bijdrage zou kunnen leveren, dacht ik.

plaatje2 

 

Thuisgekomen van dit avontuur begon het te kriebelen, te knagen…… met mijn achtergrond (lees initiator van diverse ondernemingen) besefte ik mij in wat voor jungle je terecht komt om een stichting van de grond te krijgen nl. Notaris, KvK, Belastingdienst, Bank, enz, enz.

  

Maar gedachten over het welzijn van kinderen waren zo sterk aanwezig.

Zo is bij een ieder van ons wel bekend dat een groot aantal kinderen over deze wereld honger lijdt. En dat van hun uitzichtloze situatie misbruik wordt gemaakt hebben we allemaal wel eens gelezen, of gehoord.

De televisie beelden die ons bereiken geven ons even een heel korte indruk over een mensenleven van misère, en misschien weer van hun kinderen.

De enige uitweg voor deze kinderen is vaak geen eerlijke keuze. Het is een keuze tussen echt honger lijden of kinderarbeid, slavernij of prostitutie, kindsoldaat of misdaad.

 

Ik wilde dan ook graag via een stichting  A.B.C.D. kinderen voorzien van een goede solide basis. Een basis bestaande uit voedsel, huisvesting kleding en educatie. Een solide ondergrond van waaruit ze zelf een betere en positievere keuze kunnen maken voor de toekomst en eventueel voor de toekomst van hun kinderen.

 

En dat men in staat is een land op te bouwen naar eventueel een normaal economisch draagbaar situatie. Een land met een sociale en democratische structuur, en zonder bedreiging van oorlog voor de eigen bevolking en de buurlanden.

 

Het was een nobel doch misschien een idealistisch streven maar mede dankzij de hulp van Notaris Heukelem en Govers, kwamen we tot een concept en zo werd op 26 juli 2002 Stichting A Basic Child Development geboren. En ook al was er nog geen steentje bijgedragen aan de vermindering van bovenstaand leed, er was wel degelijk iets ontstaan. 

 

Maar als snel rees de volgende vraag: Ging ik dit kindje ( lees ABCD stichting) alleen opvoeden en grootbrengen of……. moest ik op zoek naar een metgezel met dezelfde visie als ik…..

 

Groeten,

Marco

 

 

 

De telefoon gaat….het is Marco.

En we kletsen wat over koetjes en kalfjes. Al gauw blijkt dat de reden van Marco zijn telefoontje helemaal geen koetjes en kalfjes verhaal is.

Wat het wel is, daar kom ik echter ook niet direct achter dus moet ik genoegen nemen met de serieuze worden: “Debor, we moeten binnenkort even afspreken want er is iets dat heel belangrijk is en ik graag met je wil bespreken”.

 

“Geen probleem”, zeg ik nog niets vermoedend en hang de telefoon op.

 

Maar na enige momenten van rust en bezinning, begint mijn nieuwsgierigheid de boventoom te voeren. Door de serieuze toonzetting in Marco z’n stem, draaien mijn gedachten overuren en vraag ik me af wat er nou zo vreselijk belangrijk zou kunnen zijn, wat hij mij niet over de telefoon kon vertellen of vragen.

 

Moet ik iets voor iemand schilderen? Er zal toch niemand ziek zijn? Er zal toch niet één van onze maatjes in de problemen zitten? Wat zou er nou zijn? Nieuwsgierig Deborah? Welnee!

 

Omdat het me toch niet helemaal lekker zit en ik eigenlijk ook gewoon wil weten wat er is, bel ik Marco op.

 

“Hé Mar, even over dat gesprek van ons laatst, er is toch niets ergs aan de hand, er is toch niemand ziek of zo?”

 

Marco: Welnee, maak je daar maar geen zorgen om, dat is het niet. Maar het is wel heel belangrijk en het is iets waar je goed over na moet denken, want niet alleen ik maar ook anderen mensen zijn afhankelijk van je. Maar het is iets dat je niet direct moet beslissen. Je moet rustig de tijd nemen om erover na te denken. Als we van de week nou even een afspraak maken, dan zal ik het je vertellen, goed?

Het is vandaag maandag en we maken een afspraak voor woensdag. En met nog meer vraagtekens dan ik al had hang ik de telefoon op.

 

Nou dit verhaal was wel iets concreter, maar eigenlijk toch nog vager dan het vorige gesprek …… zeg ik tegen mezelf.

 

Alle serieuze aangelegenheden passeren mijn revue en dan weet ik het: Marco wil me vragen of ik leerling in de aikido- school wil worden. Aikido, de sport waar Marco al jaren een fervente beoefenaar van is en in het verlengde ligt van een oosterse levenswijze waar wij samen al menige avonden over gesproken hadden, omdat het ons beide zo aantrok. Dat moest het zijn….

Later blijkt dat ik het volledig bij het verkeerde eind heb…..

 

Woensdag avond. We hebben heerlijk genoten van de Italiaanse kookkusten van Marco en we zitten nog even na te tafelen.

Ik denk: Nu moet het dan toch echt gaan komen….Kom op… laten we nou niet nog langer de spanning erin houden. Nieuwsgierig Debor? Welnee…!

 

En op dat zelfde moment krijg ik een setje met papieren aangereikt. Terwijl ik lees, doet Marco zijn verslag. De set papieren die ik zojuist heb gekregen zijn documenten, statuten van de notaris. Ik lees ABCD-stichting; A Basis Child Development. Een Stichting die zich inzet voor kinderen. Met als primair doel: het zorgdragen voor een basisprogramma voor alle kinderen bestaande uit huisvesting, kleding opleiding en vertier.

Oprichter: Marco van der Wal.

 

Ik kan het bijna niet geloven. Maar na het bestuderen van de statuten, de papieren van de Kamer van Koophandel, bank documentatie en andere officiële documenten, wordt het me duidelijk. Ik zit aan de tafel met iemand die gewoon heel stiekem, zonder ook maar iemand in zijn omgeving ervan op de hoogte te stellen, al enige tijd bezig is geweest met het fantastische initiatief nl: het oprichten van

een stichting voor kinderen.

 

Allereerst moet ik zeggen: Marco, je stond al hoog in mijn aanzien, maar nu overtref je jezelf echt. Wat een geweldig idee! Hoe kom je hierbij? Hoe heb je dit geheim weten te houden? Wat is je drijfveer geweest. Waarom? Hoezo?

Nieuwsgierig Deborah? Welnee!

 

Marco doet zijn verhaal, zoals jullie hiervoor hebben kunnen lezen.

Hij legt uit wat voor acties hij allemaal heeft moeten ondernemen en verteld trots dat het nu dan echt zover is. ABCD bestaat!

 

”En ik heb de eer om dit als eerste te mogen vernemen?” Vraag ik.

 

Dat blijkt het geval te zijn, maar…………..het werd nog veel bijzonderder. Want een stichting oprichten was een eerste missie, maar een stichting runnen en ook daadwerkelijk staande houden dat was een volgende missie die eigenlijk nog veel zwaarder woog. En daar was hulp voor nodig.

 

Marco vroeg mij of ik samen met hem ABCD leven in wilde blazen, of ik deel zou willen nemen in het bestuur van ABCD en of ik bereid was mijn toewijding te geven aan het verwezenlijken van zijn droom.

 

Ik vond het een hele eer en was er zeer van onder de indruk. Dat was een feit. En dat hij mij vroeg, dit met hem te doen…. dat vertrouwen in mij, gaf mij een geweldig gevoel.  Maar ja……het was natuurlijk niet zo maar iets wat hij vroeg….en dat kan ik beamen… terwijl ik dit stukje schrijf.

 

Ondanks mijn enthousiasme, drukt Marco mij op het hart dat ik er echt even goed over na moet denken en dat ik nu zeker nog geen beslissing hoef te nemen.

Dus onderweg naar huis begint natuurlijk een enorme wervelstorm van gedachten in mijn hoofd op te komen… wat wil je ook na een dergelijk gesprek. Dat kan toch ook niet anders en dat heeft niets met nieuwsgierigheid te maken!

 

De volgende dagen staan in het teken van nadenken over Marco zijn voorstel en de dingen die daarbij komen kijken.

 

Het idee is geweldig…. daar was ik over uit. Maar om invulling te geven aan het idee, was meer nodig dan alleen een maatschappelijk verantwoordelijk gevoel; Er moest keihard gewerkt gaan worden.

Want ook al was ABCD een non-profit onderneming, de operationele invulling van ABCD zou niet vanzelf gebeuren.

 

Er moest een huisstijl ontwikkeld gaan worden, waarmee wij uniform naar buiten moesten treden. Een internetsite, een magazine ontwikkelen, waarmee wij ons konden gaan profileren op de non-profitmarkt. De redactie, de lay-out, de invulling van een donateursblad organiseren. Advertenties verkopen, sponsorbrieven schrijven en andere vormen van externe communicatie moesten ontwikkeld en geschreven worden. Donateurs werven, betalingswijzen organiseren. Projecten initiëren en vrijwilligers benaderen. Bestuursvergaderingen houden en de verslaglegging hiervan bijhouden. De financiële positie bewaken en zo kon ik nog wel even doorgaan. Nee, dat fantastische initiatief van Marco, een stichting voor kinderen op te richten….daar kwam nog wel het één en ander bij kijken. Halleluja!

 

Maar ja, daarnaast gaan ook je instelling die je hebt als mens, de normen en waarden die je hebt, meegekregen van thuis en straks ook weer graag overdraagt aan je eigen kinderen, een rol spelen. Evenals de manier waarop je in het leven staat en over het leven denkt. Want hoeveel mensen willen er wel wat doen… maar doen het niet omdat ze denken dat het toch geen zin heeft. Naar mijn mening niet alleen de weg van de minste weerstand maar tevens een soort van verloochening van jezelf en je principes. En ik wist…..een glimlach op het gezicht van een kind…is onbetaalbaar.

 

Dus ondanks het feit dat ik al voor Marco zijn voorstel, meerdere malen de wens had gedaan, dat de dagen 48 uur zouden duren i.p.v. 24 omdat ik naast mijn 40-urige werkwerk tijd te kort kwam voor de verdere invulling van mijn dynamische leventje, kon ik eigenlijk geen nee zeggen…

 

Het zou de nodige inspanningen gaan kosten.

Maar dat lied mij er in ieder geval niet van weerhouden, mijn toezegging te geven voor mijn hulp aan Marco en bestuurslid te worden van ABCD. Ik zag deze stap niet alleen als het verrijken van kennis, ervaringen opdoen en heel veel leren, maar ook als een mogelijkheid iets goeds te doen voor een ander. Want de maatschappij, dat ben ik en dat ben jij!

 

 

Wij gaan ervoor! Dat was het motto!

 

Groeten,

Deborah

 

<< Terug...